یکشنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۵

حجت الاسلام موسوی: مساجد همواره مورد حرکت های مهم و اساسی بوده اند. موسوی کانون مساجد

به گزارش «کانون سبحان»؛ حجت الاسلام سید علی موسوی، مسئول دبیرخانه کانون های  فرهنگی وهنری مساجد استان لرستان در گفت و گو با خبرنگار  شبستان در خرم آباد، گفت: مسجد محل عبادت، بندگی و محل اجتماع و وحدت جهان اسلام است. وی، با اشاره به کارکرد های مساجد از صدر اسلام تاکنون، افزود: مساجد همواره […]

۳۱ مرداد آخرین مهلت ثبت نام جشنواره قرآنی مدهامتان در لرستان 2016-08-21_021356

به گزارش«کانون سبحان» به نقل از شبستان، حجت الاسلام سید علی موسوی، مسئول دبیرخانه کانون های فرهنگی و هنری مساجد استان لرستان، امروز(۲۷ مرداد) درجمع خبرنگاران، گفت: مهلت ثبت نان اینترتی در جشنواره قرآنی مدهامتان تا ۳۱ مرداد تمدید شده است. وی افزود:  تاکنون  حدود ۴۰۰نفراز اعضای کانون های فرهنگی و هنری مساجد استان به […]

کد خبر:24329 | بازدید: 167
تاریخ انتشار:۰۸ بهمن ۱۳۹۴ - ۱۰:۴۲ ق.ظ
پرينت خبر: چاپ مطلب
در پاسخ به یاوه‌گویی شاهزاده منحوس و فاسد عربستانی ترکی فیصل؛

قسمت دوم از مثنوی «ایران سرای دلیران»/منصور نظری

در پاسخ به یاوه‌گویی شاهزاده منحوس و فاسد عربستانی ترکی فیصل مبنی بر اینکه: روحانی باید بیاید و معذرت بخواهد؟! قسمت دوم از مثنوی «ایران سرای دلیران» تقدیم به‌تمامی مردان و زنان آزادۀ وطن همیشه باشکوه و سربلندم و به‌ویژه رییس‌جمهور آزاده و سرافراز ایران اسلامی جناب دکتر حسن روحانی

f17vd5v6mqv65sdscv79سرویس ادبی /کانون سبحان: منصور نظری
بسم ربِّ العاشقان فاطمه  –  او که بر دل‌ها غمش بی خاتمه
او که داغش سینه‌ها را سوخته  – شیعه را آتش به جان افروخته
آن سپر گیر علی وقت بلا  –  خون‌جگر نقاشِ نقشِ کربلا
در پاسخ به یاوه‌گویی شاهزاده منحوس و فاسد عربستانی ترکی فیصل مبنی بر اینکه: روحانی باید بیاید و معذرت بخواهد؟! قسمت دوم از مثنوی «ایران سرای دلیران» تقدیم به‌تمامی مردان و زنان آزادۀ وطن همیشه باشکوه و سربلندم و به‌ویژه رییس‌جمهور آزاده و سرافراز ایران اسلامی جناب دکتر حسن روحانی
هلا ای حقیران دشداشه پوش  – ز خون نِمِر شیخ ما کرده نوش
هلا ای ملک‌زادۀِ ماردوش  –  شِنو آنچه را گویمت، ای چموش
به گوش تو خوانم به بانگی ستیغ  – كه تسليم ايران؛ دريغا دريغ
بود نام ایران منور نشان – چو خورشيد تابان در كهكشان
كه ايران سراي اميد است و شور – و قلبش تپنده به عشق ظهور
تو ای کرده بر جنگ ايران هوس – مزن لاف بیهوده ای خار و خس
به درگاه سيمرغ ما چون مگس – تو را در یمن خرد و خواري نه بس
به یادآور آن کهنه ارباب خویش  -به آن گشته خوابش ز ایران پریش
طبس را به یاد آر و طوفان شن  – به یاریِ ما لشکر انس و جنّ
نديدي كه دانه شني خرد و خوار  – کند لشکر کافران تار و مار
به دست دلیران یکتاپرست – ابرقدرتان را ندیدی شکست
نديدي شكوه و فَرِ اربعين – و خون‌بارش آسمان بر زمين
به والفجر و فتح المبين و ظفر – نديدي ز ايرانيان كَرّ و فَرّ
تو اي ذره در پيش افلاك ما – نخواندي كهن قصۀِ خاك ما
درفش كياني چو خيزد ز جا  – نماند ز دشمن نشاني به‌جا !
نگفت آن ابرقدرت ارباب تو  – که تهدید ایران نه در تاب تو
نگفتت هراسيدن از روشني – دم از جنگ ايران نبايد زني
نگفتت كه ايران تهمتن سراست – و عاشق‌ترين خاك بر كربلاست
چه بربر، چه تاتار و رومي، عرب- ز بيم آورد نام ايران به لب
به قوم يهودا شده برده‌ای – به مسلخ مسيحا تو آورده‌اي
دل از كين خوبان تو پَروَرده‌اي – به خاك دليران طمع كرده‌اي؟!
زبان در كش اي بدسگال خبيث –تو ای زاده از روبه انگليس
نسب از كه آورده‌اي بدسِگال – ز روباهِ پيرِ زبون، اي شُغال
به خاك دليران نظر كرده‌اي – تو سوداي ايران به سر كرده‌اي
نگفتت كسي اين كهن سرزمين – اهورا سرشتي، بهشت برين
نباشد سراي حقيرانِ پست – و مردانه پشتش نگيرد شكست
سيه ديوِ شهره به بدمنظری – كه گفتت به لب نام ايران بري؟
كه ايران سراي دليران بود – و جولانگه شرزه شيران بود
تو اي آل منحوس مفلوک و پست – دژم خويِ بَدكار شیطان‌پرست
در اين بوم و بَر ايزدي خاك عشق – ز مردان بود سينه‌ها چاك عشق
نه یک‌تن گذارد كه خصمي زبون – نهد پا در اين وادي لاله‌گون
كه ايران سراي دليري بود – كجا اهل ذلت پذيري بود
همه طوس و رستم، همه آرشيم – دليران و شيران گردن كشيم
همه بهمن و زال جنگاوريم – سَرِ سَركشان زير سنگ آوريم
به عالم چو ما مردِ مردانه نيست – بخوان، نيزه با تيرِ رستم يكيست
بِدان تُخمۀِ رستميم و بِكوش – كه پيش دليران بماني خموش
كه تا دودمانت نگردد فنا – خرابه نگردد به كاخت بنا
که از خشم ما تا نسوزد ریاض  –  نگردد روان رود خون از حجاز
چو داني نِئي با يلان هم‌نبرد – خموشي گزين پيش مردان مرد
به پا گر بخيزد درفش كيان – نماند به‌جا دشمني در ميان
ز ایران برآید اگر کوس جنگ – جهان دشمنان را شود تار و تنگ
بخیزد ز جا لشگری پرخروش – چو عباسِ حیدر علم‌ها به دوش
به سر بسته سربندۀ یا علی  –  ز رخساره نور ولایت جلی
به سر تا ثريا جنون تاخته – درفش كياني برافراخته
سر از تن ز دشمن جدا آوريم -و مردانه محشر به پا آوريم
چو رستم نشسته به رخش سُتُرگ -چو شيران، شكسته كمرها ز گرگ
درفش كياني گرفته به كف – به تير بلا كرده قلبت هدف
زِ نيل و زِ جيحون گذر كرده مست – به تاتار و تازي چِشانده شكست
سعود خلف زاده از بولهب  –  كنيمت تو را روز روشن چو شب
تو اي چپ نگه كرده بر خاك ما – شَوي گم تو در سوز كولاك ما
به تير و تبر نيزه و چنگ و مُشت  –  به خاک آوریم ای سعود از تو پشت
اگر سر تمامي به دار آوريم – دريغا كه ذلت به بار آوريم
تمامي اگر جان ببازيم و تن – به از آن به دشمن دهيمش وطن
دريغا كه بر مام ایران‌زمین – نظر بد كند آن سعودی ز كين
دريغا به ذلت دمي تن دهيم – كجا خاك ايران به دشمن دهيم
هلا ای تو رقاصۀِ اهل بزم  –  به کین علی عزم خود کرده جَزم
تو و صد تو ديگر به ميدان رزم – ندارد رهي پيش ما غير هَزم
ببین شور و غوغای مردان عشق  – که داده حقارت تو را در دمشق
به امید ظهور حضرت یار…
چهارشنبه ۷ بهمن‌ماه ۱۳۹۴ – منصور نظری

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

rah
2015-04-27_132103
ogat94
104994_orig
104991_orig
2015-04-19_130338
2015-06-26_055049
2015-06-29_234100
2015-11-16_000503
2015-11-24_095018
تمام حقوق مادی و معنوی این سایت محفوظ و متعلق به "کانون فرهنگی و هنری سبحان مسجد جامع کوهدشت"می باشد.
طراحی: دیــــزاین